Saib Təbrizi: Ölüm
من به آب و نان اگر چون بیغمان می زیستمبی محبت کافرم گر یک زمان می زیستم
Qəzəl 5720کنون که با تو مکان در یک انجمن دارمهزار مرحله ره تا به خویشتن دارم
Qəzəl 5776چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم
Qəzəl 5811آن بختم از کجاست سخن زان دهن کشم؟این بس که گاهی از قلم او سخن کشم
Qəzəl 5965از عزیزان رفته رفته شد تهی این خاکدانیک تن از آیندگان نگرفت جای رفتگان
Qəzəl 6066روز چون روشن شود زان روی انور یاد کنشب چو گردد تیره زان زلف معنبر یاد کن
Qəzəl 6121عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من
Qəzəl 6252نیم غمگین که مرگ آرد مرا از زندگی بیرونازین داغم که می آرد ز شغل بندگی بیرون
Qəzəl 6258چشم خورشید به رخسار تو باشد روشننیست یک سرو به غیر از تو درین سبز چمن
Qəzəl 6309دل دو نیم بود ذوالفقار زنده دلانکه را بود جگر کارزار زنده دلان؟
Qəzəl 6737جام هیهات است از صهبا کند پهلو تهیاین حبابی نیست کز دریا کند پهلو تهی
Qəzəl 812دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.