چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویمکه من به دست قضا این طریق می پویم

نظر به عذر گناه است جرم من اندکبه خون ز دامن آلوده داغ می شویم

چو تخم، دانه اشکم نهان بود در خاکز بس که گرد حوادث نشسته بر رویم

ز دل سیاهی من آفتاب گم شد و منهلال عید درین ابر تیره می جویم

ز خواب مرگ جهد خون مرده دلهابه هر طرف که رود آستین فشان بویم

شبی فتاد به کف زلف او و عمری رفتهمان ز هوش روم دست خود چو می بویم

ز پیچ و تاب شدم زلف و از پریشانیبه گردن تو حمایل نگشت بازویم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ز بس که گریه فرو خورده ام به دل صائبز جوش دل رگ ابری شده است هر مویم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar