ز بوستان تو عشق بلند می گویمچو شبنم از گل روی تو دست می شویم

نمی توان دل مردم ربود و پس خم زدسواد زلف ترا مو بموی می جویم

ز بس که تشنه بوی وفای نایابمبه دستم ار گل کاغذ دهند می بویم

حریف رشک نسیم دراز دست نیمحنای بیعت گل را ز دست می شویم

وفا و مردمی از روزگار دارم چشمببین ز ساده دلیها چه از که می جویم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. میان اینهمه نازک طبیعتان صائبمنم که شعر ظفرخان پسند می گویم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq