Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
از قبول نقش، دل دایم پریشان حال بودگر غباری داشت این آیینه از تمثال بود
Qəzəl 2627آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود
Qəzəl 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود
Qəzəl 2629پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟
Qəzəl 263راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما
Qəzəl 2630شب نه آه سرد را دل عرش پیما کرده بودآسمان از صبح محشر دفتری وا کرده بود
Qəzəl 2631Saldı öz kölgəsini üstümə ol sərvi-rəvan,Elə bil çiynimə gül yarpağı qondu bu zaman.
Qəzəl 2632شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بودتا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود
Qəzəl 2633مطرب از خود داشت جوش سینه گلهای باغناله بلبل درین بستانسرا بیگانه بود
Qəzəl 2634روح را در تنگنای جسم کی شادی بود؟مرغ دام افتاده را شادی در آزادی بود
Qəzəl 2635اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود
Qəzəl 2636Nə qədər dilbərimin zülfü pərişan olsun?Nə qədər sinəm evi arzuma zindan olsun?
Qəzəl 2637یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود
Qəzəl 2638پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود
Qəzəl 2639هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود
Qəzəl 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما
Qəzəl 2640حسرت اوقات غفلت چون زدل بیرون رود؟داغ فرزندست فوت وقت، از دل چون رود؟
Qəzəl 2641صورت شیرین اگر از لوح خارا میروداز دل سنگین ما نقش تمنا میرود
Qəzəl 2642کی ز سیل گرمرو بر روی صحرا میرود؟آنچه از مژگان تر بر چهرهٔ ما میرود
Qəzəl 2643چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رودهمچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود
Qəzəl 2644می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود
Qəzəl 2645مفلس از بزم شراب ما توانگر میرودابر اینجا تا کمر در آب گوهر میرود
Qəzəl 2646از نظر یک دم که آن شکل و شمایل میرودحاصل دریا و کان از دیده و دل میرود
Qəzəl 2647چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رودچون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن می رود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.