Pərakəndə şeir 1

برازنده تاج و تخت و کلاهخدیو جوان بخت عباس شاه

Saib Təbrizi17 dəq
Pərakəndə şeir 2

چون به الهام الهی، گرداندنام خود خسرو جمجاه، صفی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 3

گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 4

سرگرانی مانع است از آمدن تیر تراانتظار تیر خواهد کشت نخجیر ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 5

تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش رانشکنم از چشمه کوثر خمار خویش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 6

آتش افروز جنون شد دامن صحرا مراطشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 7

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 8

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 9

بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمامصحبت فرهاد آدم کرد سنگ خاره را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 10

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه راآب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 11

سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ماراه بیرون شد ندارد کوچه زنجیر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 12

کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 13

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 14

ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما راکه ناموس سپاهی هست بر سر چون علم ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 15

(سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما رابه داغ تشنگی تا چند سوزی زان لبان ما را؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 16

یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما راحمایت کرد مور از برق آفت خرمن ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 17

فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین راپر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 18

به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 19

ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟غزال دشت از چشم که دارد خوش نگاهی را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 20

نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!که اخگر در گریبان دارد آتش از سپند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 21

بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 22

جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟روی گردان شدن از صحبت آیینه چرا؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 23

گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مراخار در پیرهن چشم تر انداخت مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 24

نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.