Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Pərakəndə şeir 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Pərakəndə şeir 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Pərakəndə şeir 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Pərakəndə şeir 127حیرتکده چشم مرا خواب ندیده استافتادگی اشک مرا آب ندیده است
Pərakəndə şeir 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Pərakəndə şeir 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Pərakəndə şeir 130ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟بال و پر این طایفه از همت عالی است
Pərakəndə şeir 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Pərakəndə şeir 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Pərakəndə şeir 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Pərakəndə şeir 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Pərakəndə şeir 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Pərakəndə şeir 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Pərakəndə şeir 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Pərakəndə şeir 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Pərakəndə şeir 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Pərakəndə şeir 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Pərakəndə şeir 143شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ
Pərakəndə şeir 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.