Pərakəndə şeir 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 148

قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی استکه عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 149

ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 150

خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 151

مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 152

ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 153

هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 154

ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 155

ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 156

چون غنچه گر زبان تو با دل موافق استبر کاینات از ته ل خنده لایق است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 157

موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 159

امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 160

نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 161

ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 162

تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 163

زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 164

از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 165

در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 166

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 167

دل بی خیال طایر شهپر بریده استبی فکر روح پای به دامن کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 168

از پسته تو شور ملاحت چکیده استصبح صباحت از گل رویت دمیده است

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.