Pərakəndə şeir 97

پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 98

پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب استبحر را مهر خموشی به لب از گرداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 99

چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترستپسته تنگ تو از بوسه شکرریزترست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 100

در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 101

فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 103

تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 104

شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 105

اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 106

نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 111

دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 114

(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 115

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 116

سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 117

ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 118

زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.