Qəzəl 2757

خواری از اغیار بهر یار می باید کشیدناز خورشید از در و دیوار می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2758

می به روی لاله رنگ یار می باید کشیدباده گلرنگ در گلزار می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2759

مشق هجران در کنار بحر می باید کشیدآه در بحر از خمار بحر می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 276

از تحمل خصم را هموار می سازیم ماخار بی گل را گل بی خار می سازیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2760

می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2761

جوش گل شد باده سرجوش می باید کشیدحلقه از ساغر به گوش هوش می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2762

جوش گل شد، بادهٔ گلرنگ می‌باید کشیدانتقام از چرخ پر نیرنگ می‌باید کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2763

سرکشی از زلف آن خودکام می باید کشیدوحشت چشم غزال از دام می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2764

چون صراحی رخت در میخانه می باید کشیداین که گردن می کشی پیمانه می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2765

درد را چون صاف در میخانه می باید کشیدهر چه ساقی می دهد مردانه می باید کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2766

تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشیدموج بیتابی الف بر سینه کوثر کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2767

دل چه تلخیهای رنگارنگ ازان دلبر کشیدقطره خونی چه دریاهای خون بر سر کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2768

هر که جام می به روی دلستان بر سر کشیدآب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2769

از سرم چون شمع آخر سوز پنهان سر کشیدز آنچه دامن می کشیدم از گریبان سر کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 277

اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2770

با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشیدتا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2771

روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاهدر شب تاریک باید باده روشن کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2772

زلف او موی سفید نافه را در خون کشیدشاخ سنبل را زگلشن موکشان بیرون کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2773

از گرانان هر که چون عنقا گرانجانی کشیدبار کوه قاف بتواند به آسانی کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2774

از گداز جسم، جان پاک گوهر شد سفیدآخر از خاکستر خود روی اخگر شد سفید

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2775

تا نکرد از گریه چشم خویش را خاور سفیداز گریبانش نشد مهر بلند اختر سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2777

Etməyib nə ay, nə ulduz, nə Günəş dünyanı ağ,Bir yığın insan sümüyü etdi bu zindanı ağ,

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2778

مرگ را آماده شو هرگاه گردد مو سفیدزندگی بر طاق نسیان نه چو شد ابرو سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.