Pərvin Etisami: Uzun
ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Qəsidə 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Qəsidə 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Qəsidə 23ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
Qəsidə 24ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانشدهر دریاست، بیندیش ز طوفانش
Qəsidə 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qəsidə 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Qəsidə 40اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانیفساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی
Qəsidə 41بسوز اندرین تیه، ای دل نهانیمخواه از درخت جهان سایبانی
Şeir 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Şeir 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Şeir 60قاضی کشمر ز محضر، شامگاهرفت سوی خانه با حالی تباه
Şeir 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست
Şeir 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Şeir 123پیرمردی، مفلس و برگشته بختروزگاری داشت ناهموار و سخت
Şeir 125به گربه گفت ز راه عتاب، شیر ژیانندیدهام چو تو هیچ آفریده، سرگردان
Şeir 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Şeir 136دزد عیاری، بفکر دستبردگاه ره میزد، گهی ره میسپرد
Şeir 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Şeir 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Şeir 143دید موری طاسک لغزندهایاز سر تحقیر، زد لبخندهای
Şeir 163ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.