هر کو ز نژاد آدم افتادشادی به نصیب او کم افتاد

Hər kim ki dedi babamdır Adəm,Şadlıqdan onun nəsibidir kəm.

بنمای دلی که او درین دوراز صدمه غم مسلم افتاد

Göstər mənə bir könül cahanda –Min dərdə düçar etməsin qəm.

زخمی که زمانه بر دلم زدافزون ز هزار مرهم افتاد

Vurdu yara könlümə zəmanə,Min dərdimə sanki qoydu məlhəm.

چون خوش بود ای عجب دل آنک؟در یک سالش دو ماتم افتاد

Söylə, elə qəlb şad olarmı,Bir ildə görə o iki matəm?

قصه چکنم که ساغر غم؟بر دست دلم دمادم افتاد

Qəm sağərinə nələr deyim ki, –Könlüm əlinə keçər dəmadəm?

جان در عجب است و عقل عاجزکین واقعه ها چه محکم افتاد

Can heyran olubdur, əqlim aciz,Hər hadisə öz yerində möhkəm.

زان روز که رنج با دل مااز نکبت دهر همدم افتاد

Dəhrin dönük olduğu o gündən,Qəm könlümüz ilə oldu həmdəm.

در دیده خوشدلی نمک ریختدر قامت خرمی خم افتاد

Duz tökdü fələk gözünə xəlqin,Şadlıq beli oldu qüssədən xəm.

نه لهو و نشاط با هم آمدنه یکشبه عیش درهم افتاد

Nə bir günümüz sevinclə keçdi,Nə bir gecə işrət ilə bahəm.

آری به مراد کم زند دمآن کس که ز نسل آدم افتاد

Kamınca, bəli, zəmanə dönməz,Hər kim ki, deyir, – babamdır Adəm.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri