Bir yol görən, min yol dönüb baxardı,Bu güllərin vaxtı vardı, əzizim.Güllər bizi yandırardı, yaxardı,Deyərdik ki, səma bizim, yer bizim.

Gül qönçəyə sığmayırdı elə bil,Ruhum, canım sığmayırdı içimə.Eşidirdim nə deyirsə gülə-gül,Yüklənirdim küləklərin köçünə.

Səhər-səhər bu güllərin yanından,Yollarımız asimana gedirdi.Alışırdım əlvan ipək donundan,Məşəl kimi yana-yana gedirdik.

Bu güllərin vaxtı vardı, əzizim...Eh güllərə niyə böhtan atırıq.Gül görməyə vaxt vardımı, əzizim.Qaçhaqaçla işə ancaq çatırıq.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar