Qəzəl 583

چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 591

چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 599

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 603

عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 604

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 605

گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 606

مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 614

اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 616

چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 632

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 636

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 653

رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 656

چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 661

ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 668

چنان که از نمک افزون شود جراحت‌هایکی هزار ز پرسش شود مصیبت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 678

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 685

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 692

ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 721

می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 801

گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 806

از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 808

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 825

ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq