Qəzəl 319

دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 322

که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 328

به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 334

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 338

اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا می‌کند ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 340

نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 349

اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 351

بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 356

ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 357

ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 361

خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 364

به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 368

زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 382

نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 383

نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 386

سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 393

ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 405

چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 414

نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 417

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 419

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 422

به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 430

چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو راکه عاشق مد احسان می شمارد چین ابرو را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 439

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 445

نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 448

زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 458

ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 461

مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌هاکه باشد بادبان کشتی دل دامن شب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 463

ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌هاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 466

به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌هابه یک ناخن، گره وا کرد ماه عید از دل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq