زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را

به خون دل میسر نیست از دل آرزو شستنبه آب تیغ نتوان محو کرد از تیغ جوهر را

مکن چون تنگ ظرفان شکوه از داغ سیه بختیکه در طالع بهار بی خزانی هست عنبر را

کند یک جلوه گوهر پیش غواص و تماشاییرسد فیض سخن یکسان، سخن سنج و سخنور را

نیندیشد ز درد و داغ نومیدی دل عاشقکه از آتش بود پروانه راحت سمندر را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. من آن شیرین پسر را از پدر صائب برآوردماگر طوطی ز بند نی برون آورد شکر را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar