Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایسترقم ناز بر آن لوح جبین می بایست
Qəzəl 1587محو دیدارم و دیدار نمی دانم چیستبی دل و دینم و دلدار نمی دانم چیست
Qəzəl 1613در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیستغنچه هر جا بود از فکر چمن خالی نیست
Qəzəl 1620تا من دلشده را دست ز گردن برداشتجوهر تیغ تو چون سلسله شیون برداشت
Qəzəl 1622دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشتراه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت
Qəzəl 1624دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشتکه قدم از ره باریک ادب دور گذاشت
Qəzəl 1635خم چو گردد قدِ افراخته میباید رفتپل بر این آب چو شد ساخته میباید رفت
Qəzəl 1651کباب شد دلم از بویش این شراب کجاست؟شکست در جگرم شیشه این گلاب کجاست؟
Qəzəl 1658حضور دل نبود با عبادتی که مراستتمام سجده سهوست طاعتی که مراست
Qəzəl 1660ترا که عالم آیینه عالم آب استچه احتیاج به تحصیل باده ناب است؟
Qəzəl 1666مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Qəzəl 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Qəzəl 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست
Qəzəl 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرستکه شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست
Qəzəl 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست
Qəzəl 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست
Qəzəl 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است
Qəzəl 1691منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است
Qəzəl 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است
Qəzəl 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است
Qəzəl 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است
Qəzəl 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Qəzəl 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Qəzəl 1712جهان و هر چه در او هست رونمای دل استبه هیچ جا نرود هر که آشنای دل است
Qəzəl 1717ز رنگ آل، ظهور جلال معلوم استجلال حسن ز روی جمال معلوم است
Qəzəl 1723بلند نام نگردد کسی که در وطن استز نقش ساده بود تا عقیق در یمن است
Qəzəl 1726صفای حسن تو از خط به جای خویشتن استدرین غبار همان بر صفای خویشتن است
Qəzəl 1730زبان شکوه من چشم خونفشان من استچو طفل بسته زبان گریه ترجمان من است
Qəzəl 1732اگر چه بالش خورشید تکیه گاه من استشکستگی گلی از گوشه کلاه من است
Qəzəl 1739گلی که طرح دهد رخ به نوبهار این استلبی که می شکند دیدنش خمار این است