Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در خون کشد نظر را حسنی که بی حجاب استتیغ برهنه باشد رویی که بی نقاب است
Qəzəl 2236شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست
Qəzəl 2241نه هر تن لایق تشریف شاهی استشهادت آل تمغای الهی است
Qəzəl 2252از حسن تو جیب خاک پر ماه استیوسف ز خجالت تو در چاه است
Qəzəl 2257خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست
Qəzəl 2266نیست روی عرق آلود به گوهر محتاجنبود حسن خداداد به زیور محتاج
Qəzəl 2272آن گنج خفی در دل ویرانه زند موجآن بحر درین گوهر یکدانه زند موج؟
Qəzəl 2273دور کن از دل هوس در پیرهن اخگر مپیچبگسل از طول امل، چون مار در بستر مپیچ
Qəzəl 2279تا به کی همچون سگان گیرد ترا در خواب، صبح؟چون گل از شبنم بزن بر چهره خود آب، صبح
Qəzəl 2281چاک خواهد سربرآورد از گریبانم چو صبحرفته رفته می کند گل داغ پنهانم چو صبح
Qəzəl 2286می زند موج پریزاد، صنمخانه صبحفیض موجی است سبکسیر ز پیمانه صبح
Qəzəl 2291قسم به خط لب ساقی و دعای قدحکه آب خضر نیرزد به رونمای قدح
Qəzəl 2297از قرص آفتاب تهی نیست خوان صبحدایم بود ز صدق طلب پخته نان صبح
Qəzəl 2309وقت است بگذریم چو موج از شراب تلخبیرون کشیم گوهر خود را ز آب تلخ
Qəzəl 2316تا ز خط حسن تو عنبر بر سر آتش نهادمغز ما سوداییان سر بر سر آتش نهاد
Qəzəl 2318مرگ عاشق بی شمار آن سیمبر دارد به یادرشته بسیار این عقد گهر دارد به یاد
Qəzəl 2320غفلت دل از شراب ناب می گردد زیادتیرگی آیینه را از آب می گردد زیاد
Qəzəl 2328زلف مشکین را چرا آن نازپرور می برد؟بی خطا افتاده خود را چرا سر می برد؟
Qəzəl 2336چشم برق از اشتیاق خرمن من می پرددر پی آزار زخم چشم سوزن می پرد
Qəzəl 2346چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد
Qəzəl 2358خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟
Qəzəl 2366ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد
Qəzəl 2369ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!
Qəzəl 2380عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد
Qəzəl 2391از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد
Qəzəl 2392هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد
Qəzəl 2401گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد
Qəzəl 2403مست ما امروز نقش تازهای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد
Qəzəl 2405هر که پشت پای چون شبنم به آب و رنگ زددر حریم مهر تابان تکیه بر اورنگ زد
Qəzəl 2409بیعلایق چون شود سالک به منزل میرسدچون شود بیبرگ نخل اینجا به حاصل میرسد