Qəzəl 6687

گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسیدوزخی در هر بن مو دارم از خوی کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6688

مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشیصد خم می داری و حسرت به مینا می کشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6698

نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگیقطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6703

گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگیآه باشد سرو پا برجای باغ زندگی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6706

چاره از من می کند پرهیز از بیچارگیغم به گرد من نمی گردد ز بی غمخوارگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6711

شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلیبود دامان دگر بر آتش من هر گلی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6721

گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنیدر صدف چندین گهر دارم تماشاکردنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6727

در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟رفته‌ای از کار تا سامان منزل می‌کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6731

ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شویسیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6738

از بلند و پست نبود چاره تا گرد رهیگرد هستی برفشان از خود اگر مرد رهی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6742

مرا باغ و بهاری از می گلفام بایستیبه دستی گردن مینا، به دستی جام بایستی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6749

نمی آید ز دل با جلوه مستانه خودداریکند با ترکتاز سیل چون ویرانه خودداری؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6753

مکن تقصیر در افسوس تا جان در بدن داریکه بهر لب گزیدن سی محرک در دهن داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6763

ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمریبنه از سرمه طوق خامشی بر گردن ای قمری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6764

ز دل بیرون نرفت از قرب جانان داغ مهجورینمی سازد خنک بیمار را دل شمع کافوری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6766

از موج گریه ما بر فلک اختر کند بازیز شور قلزم ما در صدف گوهر کند بازی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6769

ز عاشق حرف درد و داغ پرس، از دل چه می‌پرسیحدیث راه بسیار است از منزل چه می‌پرسی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6772

ازان پیچیده ام همچو صدا در ظرف خاموشیکه نتواند نهاد انگشت کس بر حرف خاموشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6780

خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6787

نمی باید ترا مشاطه ای بهر خودآراییبه صحرا می روی، از خانه آیینه می آیی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6813

کوش تا دل به تماشای جهان نگذاریداغ افسوس بر آیینه جان نگذاری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6814

بیخبر شو ز جهان گر خبری می گیریچون گل از پوست برآ گر ثمری می گیری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6820

غوطه در خاک زند دل ز گریبان کسیناله در خون تپد از شوخی مژگان کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6821

خارخاری به دل افتاده ز مژگان کسیکه نپیچیده نگاهش به رگ جان کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6822

آنچه من یافتم از چهره زیبای کسیبه دو عالم ندهم ذوق تماشای کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6828

می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6833

دل چون شیشه خود گر تهی از باده کنیکوری دیو هوا، پر ز پریزاده کنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6834

تا تو چون شانه دل چاک مهیا نکنیپنجه در پنجه آن زلف چلیپا نکنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6841

بی حجابانه به آغوش کجا می آیی؟که به صد ناز در اندیشه ما می آیی؟

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6847

تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتیز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq