Qəzəl 3843

زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3858

فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3859

مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3868

نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3872

به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3879

کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3881

قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3883

دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داندکه غیب را به جز از غیب‌دان نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3886

خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3910

سمنبران که به لب آبدار چون گهرندبه چهره از جگر عاشقان برشته ترند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3911

به بحر چون صدف آنان که گوش هوش برندهزار عقد گهر با لب خموش برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3912

سبکروان ز غم روزگار بیخبرندچو دامن فلک از زخم خار بیخبرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3924

چگونه باده عرفان جماعتی نوشندکه باده در رگ تاک است ومست ومدهوشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3929

فغان چه با دل سنگین آن نگار کندخروش بحر به گوش صدف چه کار کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3931

اگر نه چشم من آن دلنواز باز کندمرا ز هر دو جهان کیست بی نیاز کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3933

اجل چه کار به جانهای با کمال کندچرا ملاحظه خورشید از زوال کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3946

خوشا کسی که به دامان خود قدم شکندتمام دست شود خویش را بهم شکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3948

ترانه های جهان گرچه مختلف رنگندتو چون ز پرده برآیی همه یک آهنگند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3949

ز دل نگشت مرا آه سینه تاب بلندنشد ز سوختگی دود ازین کباب بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3964

اگر چه دیده به خواب از صدای آب رودمرا ز قلقل مینا ز دیده خواب رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3966

به گریه نقطه خال تو از نظر نرودکه داغ لاله به خونابه جگر نرود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3969

مباد اهل عمل بیخود از شراب شودکه از خرابی او عالمی خراب شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3989

چرا شراب به زاهد کسی به زور دهدبه دست بی بصر آیینه بلور دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4018

دل گرفته کی از لاله زار بگشایدز دستهای نگارین چه کار بگشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4019

دل از مشاهده لاله زار نگشایدز دستهای حنابسته کارنگشاید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4035

عرق ز شرم تو بر روی آفتاب دویدز شوق لعل تو خون در رگ شراب دوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4048

هشیار را به مجلس مستان که می‌برداز بهر عیب خویش نگهبان که می‌برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4059

پیش نسیم صبح گل آغوش باز کرداز پاکدامنان نتوان احتراز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4064

خوش وقت قطره ای که زدریا سفر نکردآواره خویش را به هوای گهر نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4073

حرف درشت بردل بی کینه می خوردگر سنگ گوهرست به آیینه می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq