Qəzəl 5898

آن حال ندارم که به فکر دگر افتمکو قوت پا تا به خیال سفر افتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5925

ما زمزمه عشق به بازار فکندیمما شور درین قلزم زخار فکندیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5948

با آن که من ندارم کاری به کار مردمدایم کشم کدورت از رهگذار مردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5951

می شود از دم زدن خراب وجودمپرده آه است چون حباب وجودم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5952

حوصله وصل آن نگار ندارمدام به اندازه شکار ندارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5958

ازان زلف یک مو جدایی ندارمازین دام فکر رهایی ندارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5975

ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقانوی بلاگردان زلفت پیچ و تاب عاشقان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5976

باده گلگون نمی آید به کار عاشقاناز لب میگون خود بشکن خمار عاشقان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6004

چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟اشک حسرت را فرو خوردن، گهر پنداشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6013

چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟زیر پای خود نبینی از جمال خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6015

تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6018

عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6023

در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6024

دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6030

دست رد مشکل بود بر توشه عقبی زدنورنه آسان است پشت پای بر دنیا زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6048

چون توان قانع به پیغام از لب دلبر شدن؟با دهان خشک نتوان از لب کوثر شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6060

با توانایی به اهل فقر استغنا مزنعاجزان را دستگیری کن، به دولت پا مزن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6066

روز چون روشن شود زان روی انور یاد کنشب چو گردد تیره زان زلف معنبر یاد کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6081

سرمه را هم محرم چشم سیاه خود مکنگر توانی آشنایی با نگاه خود مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6082

ای دل روشن حجاب از طارم اخضر مکنآفتاب خویش را مغلوب نیلوفر مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6088

شکوه بیهوده از ناسازی گردون مکناین جراحت را به شمشیر زبان افزون مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6091

چون دو تا شد قدت از پیری گرانجانی مکنبیش ازین استادگی با اسب چوگانی مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6092

آه گرمی هست دایم در دل بی تاب مننیست هرگز بی چراغی گوشه محراب من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6097

چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6100

می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6154

کی سخن خام از لب فرزانه می آید برون؟باده چون شد پخته از میخانه می آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6168

نرگس نیلوفری، مژگان زرین را ببینچشم زرین چنگ آن غارتگر دین را ببین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6190

به امید اقامت دل به اسباب جهان بستنبود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6208

میسر نیست بی ابر تنک خورشید را دیدنازان رخسار در ایام خط گل می توان چیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6212

مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدنبساط خرمی و عیش را ناچیده برچیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq