تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن

راه حرف آشنایان سبزه بیگانه بستاینقدر غافل مباش از گلستان خویشتن

نیست نرگس را چو برگ گل به شبنم احتیاجدولت بیدار باشد دیده بان خویشتن

چون گل رعنا فریب مهلت دوران مخوردر بهاران بگذران فصل خزان خویشتن

چون صدف ناچار اگر باید لب خواهش گشادپیش هر ناشسته رو مگشا دهان خویشتن

سرفرو نارد به چرخ پست فطرت، هر که ساختاز بلندی های همت آسمان خویشتن

ریزه چین خوان من ذرات و من چون آفتاباز شفق در خون زنم هر روز نان خویشتن

از زبردستان کسی زه بر کمان من نبستحلقه بیرون بردم از میدان کمان خویشتن

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. بلبلان افسرده می گردند صائب، ورنه منتخته می کردم ز خاموشی دکان خویشتن

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar