Ey məh, mənimlə dustlərim düşmən eylədin,Düşmən həm eyləməz bu işi kim, sən eylədin.

Peykanlarınla doldu tənim, afərin sənəBidad çəkməyə tənimi ahən eylədin.

Təhsin sənə ki, könlüm evin tirə qoymadın,Hər zəxmi-navəkin ona bir rövzən eylədin.

Olsun ziyadə rif’ətin, ey ahi-atəşin,Möhnətsəramizi bu gecə rövşən eylədin.

Əksilməsin təravətim, ey əşki-laləgun,Gül-gül damıb məqamımızı gülşən eylədin.

Can çıxsa, mənzil etməyə ev tut hübabdən,Ey göz yaşı ki, qəsdi-binayi-tən eylədin.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Mümkün degil, Füzuli, cahanda iqamətin,Bihudə sən bu mərhələdə məskən eylədin.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar