Mən kiməm? – Bir fəqiri-bisərü pa
Qəsidə nədir?
Qəsidə: təntənəli, uzun lirik şeir; mədh və ya öyüd üçün yazılır.
Mən kiməm? – Bir fəqiri-bisərü pa,Kəmtərin bəndəvü kəminə gəda.
Sayiri-kargahi-səbrü sükun,Saliki-şahrahi-fəqrü fəna.
Nə mizacimdə irtikabi-qürur,Nə fəalimdə ehtimali-riya.
Künci-üzlətdə fəqrü faqə iləOlmuşam öylə məhv kim, məsəla:
Mərkəzi-xaki etsə zirü zəbər,Bulamaz gərdimi nəsimi-səba.
Əzl qılmış məni əməllərdənAmili-karxaneyi-dünya.
Qılmazam karü bari-aləmə meyl,Çəkməzəm əzlü nəsb üçün qovğa.
Mənə vermiş cahan qamu fəqrin,Nola ursam cahana istiğna.
Aləmi-üzlətin yeganəsiyəm,Qafdən-Qafə yox mənə həmta.
Surətim fəqrü siyrətim mün’im,Hey’ətim murü himmətim ənqa.
Rif’əti-qədrim iltifat etməz,Gər Süleyman qılırsa ərz əta.
Faniyi-mütləqəm, qəbul etmənMinnəti-Xizr ilə zülali-bəqa.
Deməzəm vəhşiyəm, təbiət iləTalibi-zövqi-söhbətəm, əmma
Bir diyar içrəyəm ki, xəlqindənEyləməz hiç kim mənə pərva.
Kimsə yox dərdim eyləyim izhar,Eyləyim ondan iltimasi-dəva.
Lə’lvəş daş içindədir vətənim,Gül kimi, xarı qılmışam mə’va.
Dün bu hal ilə məhvi-heyrət ikən,Gəldi bir qasidü gətirdi mana
Bir əcəb nameyi-fərəhtə’sir,Məhz hüsni-ibarətü imla.
Zahiri dilpəzirü feyzrəsan,Batini feyzbəxşü ruhəfza.
Nəqşi-xəttində əltəfi-surət,Tərzi-ləfzində əşrəfi-mə’na.
Cilvəgahi-nəzərdə hər ləfzi,Bir pəripeykərü mələksima.
İşvəvü şivəvü kirişmə iləDil edər seydü əql edər yəğma.
Fəhm qıldıqda hüsni-məzmunun,Qıldım onda sürurlər peyda.
Bəndəyi lütf birlə yad etmişHəzrəti-seyyidi-xücəstəliqa.
Ol fələkqədr kim, ona vermişHikməti-Həq kəmali-sidqü səfa.
Zati-paki cəmii-aləmdənŞərəfi-rütbə ilə müstəsna.
Feyzi-elmi ifadeyi-bəşəri,Ona ərvahi-qüdsdən ilqa.
Əslidir nuri-paki-müstəfəvi,Hökmüdür rövnəqi-səriri-qəza.
Elmidir baisi-rəfahəti-xəlq,Fe’lidir mövcibi-rizayi-Xuda.
Az olur bir arada cəm olmaqHökmü elmü səyadətü təqva.
Mir Seyyid Məhəmmədi qazi,Mənbəi-elmü helmü cudü səxa.
[…]
Ey qəzahökm kim, müyəssərdirZatinə iqtidari-izzü əla.
Güli-gülzari-itrəti-nəbəvi,Çəmənarayi-milləti-Zəhra.
Nuri-çeşmi-təmamiyi-sadat,Müqtədayi-cəmii-əhli-zəka.
Mənə təqsir hökmün etmişsən,Demək olmaz bu hökmə hökmi-xəta.
Leyk bir bəndeyi-həqirəm mən,Əməlim əhli-xeyrə xeyr-dua.
Sahibi-üsrətəm, mənə nə düşərKim, olam həmnişini-əhli-ğina?
Məhzi-cəhləm, mənə nə nisbətdirKi, qılam meyl söhbəti-füzəla?
Gərçi əflakə rəğbət eylər xak,Yetməz ə’layə rütbeyi-ədna.
Lütf səndən mənə münasib ikən,Məndən olmaq mütaləbət nə rəva?
Ey Füzuli, bu növ, də’vadə,Məsləhətdir dutam təriqi-riza.
Hal müşküldür onda kim, bir ola,Sahibi-hökmü sahibi-də’va.
Var ümidim ki, ta müəssirlə,Sabitü sayir ola ərzü səma,
Ola hökmi-qəza ilə baqiQaziyi-ğaziyi-xücəstəliqa.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-men-kimem-bir-feqiri-biseru-pa
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Düşmənliyin bizə yenə gördü rəva fələk.
Əzilsəm, torpağımdan çıxmasın toz istəmiş dövranOdur kim, isladar əndamımı gözdən axan qandan.
Min dərdlinin əlacı olmuş əlinlə hasilBiz də mərizi-eşqik, bizdən sən olma qafil.
Qəmi-hicrində mənə vermədi üz bir elə halKi, görünsün, eşidilsin, eləsin dərk xəyal.