Qıldı dəf’i-qəm dili-üşşaqdən zövqi-bahar
Qəsidə nədir?
Qəsidə: təntənəli, uzun lirik şeir; mədh və ya öyüd üçün yazılır.
Qıldı dəf’i-qəm dili-üşşaqdən zövqi-bahar,Ah kim, göstərdi eşq əhlinə dövran hicri-yar.
Sakini-xümxanə peyda qıldı şövqi-seyri-bağ,Gəldi ol dəm kim, qıla biçarələr tərki-diyar.
Saldı göz girdabına nəzzarəyi-gül mövci-xun,Qıldı dil ayinəsin pürjəng əksi-səbzəzar.
Qönçətək çak oldu ceybi-sirri-ərbabi-ifaf,Aldı meyli-seyri-gülzar əhli-təmkindən vüqar.
Dutdu cami-laləgun ərbabi-işrət gül görüb,Qan içirdi xəlqə neyrəng ilə çərxi-hiyləkar.
Dustlər, əyyami-gül olsaydı həngami-sürur,Rə’di-nalan dəmbədəm qılmazdı əbri-əşkbar.
Fəsli-gül təb’ində əmniyyətdən olsaydı əsər,Qərqi-xuni-laləzar olmazdı tiği-kuhisar.
Sineyi-səhrayə tiği-seyldən düşməzdi çak,Növərusi-qönçənin damanını dutmazdı xar.
Jalə daşından göyərməzdi təni gülbünlərin,Gülşəni zəncirə qılmazdı müqəyyəd cuyibar.
Bu əlamətlərdən agah olmayandır bixəbər,Bixəbərdir ol ki, eyş eylər bu mövsim ixtiyar.
Nola gər heyrət qılıb susən zəbanı olsa lal,Nola gər həsrət çəkib ağlarsa bülbül zar-zar,
Ey dili-qafil, degil bihudə təşrifi-rəbi’,Ondadır müzmər kəmali-qüdrəti-Pərvərdigar.
Qaliba təqdirdən sükkani-xəlvətgahi-xak,Rüxsət almışlar kim, edib sirri-hikmət aşikar,
Cümleyi-əzhar xəlvətdə geyib rəngin libas,Eyləyib hər ildə bu dünyayə bir növbət güzar,
Edələr qafillərə təkmili-əsbabi-qürur,Olalar ariflərə mənzuri-eyni-e’tibar.
Tutalar bir dəm qərar, amma yenə dilgir olub,Edələr sərmənzili-mə’hudə dünyadən fərar.
Dari-dünya öylə sərmənzil degildir kim, olaNazəninlər təb’inə abü həvasi sazikar.
Təngnayi-aləmi-fani degildir ol məqamKim, ola bünyadı müstəhkəm, əsası üstüvar.
Ey qəza, gər arizuməndi-səbati-dəhr isən,Əmrin et təslimi-xüddami-əmiri-namdar.
Ol fələkrif’ət ki, rə’yindəndir istehkami-mülk,Ol mələksiyrət kim, ondandır rəvaci-ruzigar.
Çeşmi-lütfündən etmiş bəhr təhsili-səxa,Naibi-qüdrətdən almış çərx rəf’i-iqtidar.
Dövr tövri-dilgüşa kilkindən etmiş iktisab,Çərx qədri-mürtəfe’ bəxtindən etmiş müstəar.
Nəqşi-lövhi-e’tibari sərhədi-əhkami-ədl,Surəti-əhkami sirri-hikmətə ayinədar.
Karisazi-mülk Cə’fər bəg, o rövşənrə’y kim,Nüsxeyi-hökmünədir məzmun rizayi-Kirdigar.
Əhli-hökmə ta əbəd əf’ali dəsturül-əməl,Nəzmi-mülkə vəz’i-qanuni əsasi-payidar.
Ey əzəldən məsnədi-rif’ətdə zati-kamilinKambəxşü kamiranü kambinü kamikar.
Növbəhari-zövqi-vəslindən cüda gülzari-mülkXarizari-dərddir, zindani-zillü inkisar.
Həq bilür kim, gülşəni-vəslindən ayrı mürği-dilPayibəndi-rişteyi-təşvişdir leylü nəhar.
Olmazam bir ləhzə birə’di-fəğanü bərqi-ah,Qanda kim, seyr eyləsəm giryanü suzan əbrvar.
Aqibət gülzari-şövqündə nihali-möhnətimAbi-çeşmü daği-dildən qıldı zahir bərgü bar.
Müjdeyi-təşrifi-vəslin gəldi çox, əmma nə sud,Suzi-hicrani ziyad eylərdi daği-intizar.
Sərvəra, gülbərgi-rüxsari-lətifin görməgəMüntəzirdir zarü sərgərdan Füzulitək həzar.
Necə müştaq olmasınlar dövləti-didarına,Müğtənəmdir bitəkəllüf hakimi-rif’ətşiar.
Var ümidim kim, bəhar olduqca bəzmarayi-mülk,Görməyə ayineyi-təb’in həvadisdən qubar.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-qildi-def-i-qem-dili-ussaqden-zovqi-bahar
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Saxlaya bilməzdi yüz zəncir ilə aləm məni.
Mənim əhvalıma rəhm eyləməzsən, ey gözəl, bir anSənə aşiq deyil lazım məgər, bunca tökərsən qan?
Möhnət odilə şəm misal od tutub tənimSədparə etdi qəlbimi dərdü ələm mənim.
Bu qədər məndə həvəs kim, qədi-rənadən olubFeyzi-məxsusdur ol, aləmi-baladən olub.
Başqa şairlərin şeirləri · Hicran
Tarı bilsin, hicr bizar eyləyib candan məni,Ey əcəl, imdad qıl, qurtar bu hicrandan məni.
O gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldımO gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldım,Qalıb bir surəti-bihiss kimi mənadan ayrıldım.
مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد
GəlmədiGecə-gündüz yollarına baxaram,Hanı mənim barabarım, gəlmədi.