ملک را گر نظر بر قد آن سرو روان افتدسراسیمه چو مرغ تیر خورده ز آسمان افتد

Mələk ol sərvi-rəvanın qədinə salsa nəzər,Yaralı quş kimi göydən düşər, açmaz şəhpər.

مپوش از من رخ ای خورشید مپسند این که چون شمعمهمه شب تا سحر آتش بمغز استخوان افتد

Ey günəş, örtmə üzün, görmə rəva şəm kimi,Iliyim hər gecə atəşdə yana sübhə qədər.

مگو ای دل بشمع محفل از سوز درون حرفیمکن کاری که این راز نهان در هر زمان افتد

Məclisin şəminə söz açma könül dərdindən,Sirrimiz qoyma ola xalq dilində əzbər.

بلا را نیست قابل جز صفای دل عجب نبوداگر زان شمع چون آیینه ام آتش بجان افتد

Saf ürəkdirsə, bəla qabili, heyrət qılmaAlışıb şəm rüxündən, yana ayinə əgər.

فکندی زلف بر رخ اضطرابی کرد دل پیداچو مرغی کش بناگه آتش اندر آشیان افتد

Üzünə zülfünü tökdün, ürəyim çırpındı,Sanki bir quşdu, yuvasına düşübdür əxgər.

بمقصد راه کم جو از رکوع ای زاهد گم رهکه بسیار آزمودم تیر کج کم بر نشان افتد

Məqsədə səcdə ilə yol arama, ey zahid,Əyri ox düz hədəf almaz, xəbərin yoxdu məgər?

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. فضولی صبح سان دم می زنی از مهر رخسارشنمی‌ترسی از آن دم کز تو آتش در جهان افتد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Sübhədək mehri-rüxündən ki, vurursan dəm onun,Qorx o dəmdən ki, Füzuli sala afaqa şərər.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri