Gətür, saqi, qədəh kim, eyş xoşdur gül zəmanində,

Zaman fövt etmə dəhrin qüsseyi-sudü ziyanində.

Qümari “təhtəhəl-ənhar” oxur gülzar vəsfində,

Ənadil “hazihi cənnat” oxur gülzar şə’nində.

Səba qönçə dəhanın pürzər etsə, eyb irməz kim

Ki, mədhi-xani-xaqanqədrdir qönçə dəhanində.

Hava səbzə zəbanin tiz əgər qılsa, yeridir kim,

Sənayi-xani-xeyrəncamdır səbzə zəbanində.

Qədəh tutmaqdan ikrah etməzəm, ta kim eşitdim mən,

Səhər bülbül dilində, gül qatında səbzə yanində:

Açıldı qönçə tumarı və mə’lum oldu məzmuni,

Budur kim: fövt qılman mövsimi-gül, cami-gülguni.

Принеси скорее, кравчий, чашу; час веселья — розы расцвели;Что тебе времен и вред и польза? Только песням радостным внемли!Горлицы запели восхваленья гулистанам — «тахтахал-анхар»,Соловьи поют о гулистанах, что, как рай, повсюду расцвели.Если ветерок уста бутона золотом наполнит — не дивись,Ведь бутон хвалу возносит хану, славному среди людей земли.Не дивись, что воздух изощряет зелени живительный язык, —Зелень вечно восхваляет хана, чьи враги повергнуты в пыли,Никогда я не устану чашу алого вина сжимать в руках,Ибо утром мне трава и розы, полные почтенья, донесли:Свитки всех бутонов развернулись, стало содержанье их известно:«Не губите розовые чаши, не губите роз расцвет чудесный».

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana