گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغ
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
گشت محرم در حریم وصل جانانم چراغآتشی از رشک زد در رشته جانم چراغ
Gördü məhrəm məni ol sevgili cananə çıraq,Rəşkdən saldı məni atəşi-suzanə çıraq.
رشته دارد در آتش می دهد هر لحظه یادزان رخ تابنده و زلف پریشانم چراغ
Od içində görünən riştə işarətdir edir,Mahi-rüxsar ilə ol zülfi-pərişanə çıraq.
روز وصل ای لاله رخ داغی نهادی بر دلمسوختی بهر شب تاریک هجرانم چراغ
Sinəmi dağladın, ey lalə rüxüm, vəsl günüKi, ola aşiq üçün ta şəbi-hicranə çıraq.
در ره عشق از شب تاریک هجرانم چه غمپیش ره بس برق آه آتش افشانم چراغ
Rəhi-eşqindəki hicran gecəsindən nə qəmim,Bərqi-ahim edər öz nurunu hər yanə çıraq.
با وجود ذوق وصل خود ز من هستی مجوهست دیدار تو صبح و جان سوزانم چراغ
Umma varlıq, gözəlim, vəslinə yetcək məndən,Sübhsən sən, alışan bu dili-divanə çıraq.
تا نبینم سوی غیر از شعله میل آتشینبی تو هردم می کشد در چشم گریانم چراغ
Şölədən qeyrinə meyl etmədiyindən, sənsiz,Salır öz əksini bu dideyi-giryanə çıraq.
سوخت صد پروانه را بر حال من دل هر کجابر زبان آورد شرح سوز پنهانم چراغ
Yandı pərvanə mənim halıma, vaqif edəcəkOnu qəlbimdəki bu atəşi-pünhanə çıraq.
در چراغ ما فروغی نیست شبها بی رختزانکه می گیرد ز آب دیده ما نم چراغ
Mehri-ruyindən uzaq nəm çəkərək çeşmimdən,Gecələr var səbəbi gər düşə nöqsanə çıraq.
شمع را دامن کش ای فانوس بنشان گوشهکامشب از مه طلعتی دارد شبستانم چراغ
Daməni-şəmi tutub xəlvətə çək, ey fanus,Bu gecə olmuş o məhru bu şəbistanə çıraq.
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. شام غم روشن نمیگردد فضولی خانهامگر فروزد چرخ از خورشید رخشانم چراغ
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ey Füzuli, edəməz xanəmi rövşən qəmdə,Gecələr dönsə də gər mehri-dirəxşanə çıraq.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/fuzuli-qezel-231
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Ta dəf edəm gülü səmən ilə məlalımı.
Xahişlə dün dedi mənə bir zati-möhtərəmZahidlərin sifətlərini söylə hər nə var.
Bilirdi gərçi bütün dillərin nə olduğunuSəfayi-təblə, həm elmü qüdrətilə nəbi.
Fəryad, zülm edən bu fələkdən ki, dəhrdəDövrilə qəlbi şad eləməz, qəmdir hasili.