ناوکت پیراهنی پوشاند از خون بر تنمچاکها انداخت آب دیده در پیراهنم

پای در کویت ز سر کردم که تا ناید دگردر زمین بوسی گریبان را حسد بر دامنم

گر به تیغ رشک ریزم خون خود نبود عجبهر که او را دوست می دارد من او را دشمنم

کاش سازد پاره دست غم گریبان مراچند باشد زیر این طوق تعلق دامنم

بس که در گرداب اشکم غرقه روز بی کسیکس نمی گردد بجز خاشاک و خس پیرامنم

آنکه بر دیوانها رحمی نمی آید توییوانکه جز دیوانگی کاری نمی داند منم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. روزگاری شد نمی بینم فضولی روی دوستتیره شد در انتظار وصل چشم روشنم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hicran