نی دل و دین ماند نه صبر و شکیبایی مرارفته رفته جمع شد اسباب تنهایی مرا

Nə qalıb məndə dilü din, nə də ki, səbrü qərar,Məni tənha buraxıb tərkimi qıldı onlar.

چند بر من رو نهد هر جا که باشد محنتیدل گرفت از صحبت یاران هر جایی مرا

Nə qədər harda ələm var mənə həmraz olacaq,Yetdi hərcayi müsahiblər ilə qəlbə qübar.

گر نیندازم نظر بر عارضت از صبر نیسترشک می آید بدیدارت ز بینایی مرا

Baxmıramsa üzünə, vəchi budur: qısqanıram,Hüsnünün seyrinə daldıqda gözüm, ey dildar.

گر بمیرم با کسی هرگز نگویم درد دلدرد پنهانست بی شک به ز رسوایی مرا

Açmaram kimsəyə, ölsəm də, ürək sirrimi mən,Dərdi-pünhan mənə xoşdur, nə gərəkdir izhar?

کرد مستغنی ز فرش خاک و چتر آسماندر بساط شوق ذوق بی سر و پایی مرا

Zövqi-eşqin elə avarəsiyəm kim, məndəNə yerin fərşi, nə göy çətrinə bir rəğbət var.

سر نمی پیچم ز فرمان تو ای سلطان عشقبنده فرمان پذیرم هر چه فرمایی مرا

Hazıram hökmünə, ey eşqin ulu sultanı,Əmrlər ver, qulunu qıl özünə minnətdar.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قصه فرهاد و مجنون را فضولی کس نخواندتا بر آمد نام در عالم به شیدایی مرا

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Xalq Fərhad ilə Məcnunu, Füzuli, unudub,Tək mənim adımı eşq eylədi aləmdə şüar.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq