1

Ey atəşi-eşqi məni hər dəmdə yaxan yar!
Aya bu bürudət nerədən oldu şərərbar?

Bir bilsə idim rahət edərdi dilü ruhum,
Netdi səni, ey sevdiciyim, nifrətə icbar?

Tərk eyləyib işrətgahi-yarani-səfanı,
Olmaqdasan arayişi-cəm'iyyəti-əğyar.

Bizdən kəsərək rabiteyi-mehrü vəfani,
Qoydun, gözəlim, gözəlim, gözləri həsrətkeşi-didar.

Məhbubi-qülub oldumu ən sevmədiyinlər?
Ən sevdiyini nifrətə kim qıldı səzavar?

Dəfn oldumu ərzi-ədəmə tifli-məhəbbət?
Ey əqli çocuq! Doğru sözü eyləmə inkar.

Biqədr elədin qiymətini gövhəri-eşqin,
Mehrin kimi, ünsiyyəti də xar elədin, xar!

Tökdün üzünün ismətini düxtəri-eşqin,
Şayistəmi hər div ola həmməclisi-əbkar?

Biganələri məhrəmi-razi-həram etdin,
Şimdi sənə biganə gəlir məhrəmi-əsrar.

Mən bilməz idim dürri-məhəbbət satılarmış,
Satdın, mələkim! Səhvini kəndin də qıl iqrar.

Zənn eylər idim mən səni naqabili-iğva.
Məshur kim etdi səni, ey didəsi səhhar?

2

Oldunmu bu gün silsiləcünbani-əsarət?
Çeşmində mühəqqir görünür zümreyi-əhrar.

Ey zatını pamali-həqarət edən adəm!
Zənn etmə olur hörmətə şayan riyakar.

Halın edəcək olsa nigahında təcəssüm,
Bir xilqəti-mənfurə olur onda pədidar.

İnsan ona derlər ola bir məsləkə salik,
Denilsə səzadır buna ən şanlı fədakar.

Bilsən sənə bir dərsdir əcrami-səmavi,
Kövkəblərə bax, hər biri bir nöqtədə dəvvar.

Bir saniyə gər eyləsə təbdili-mərakiz,
Düşməzmi fəzayi-ədəmə əncümi-nəvvar?

İbqai-vücud etməyə bir nöqtə gərəkdir,
Şol nöqtədə sabit duraraq olmalı səyyar.

Məslək də vücudi-bəşərin mərkəzi-seyri,
Təbdil edəməz məsləkini hürr olan əbrar.

Öz məsləkini həq bilən ərbabi-fəzail –
Olmuş da nasıl aləmə gör naşiri-ənvar!

Həllac “ənəlhəq” dedi, həq, həq dedi, əlhəq,
Həqqiyyətinə eylədi mahiyyətin isar.

Aya bu deyildirmi həyati-əbədiyyə –
Ehyayi-kəmalat üçün insan ola bərdar?

3

Zülmətdən əgər olsa idi nur girizan,
Olmazdı cahan bərqi-həqiqətlə ziyadar.

Takey olayım sətreyi-övhamə qünudə
Sönsünmü bu üzdən əcəba şö'leyi-əfkar?

Yansınmı cəhalətlə bu nazəndə çiçəklər,
Bihudəmi cənnati-təbiətdəki ənhar?

Dilsiri-füyuz eyləyəlim təşnələbanı,
Olsun vətənin gülşəni bəhcətrəsi-ənzar.

Əshabi-cəhalətlə nədir fərqi-bəhaim?
İnsan ona derlər ola ürfanə həvəskar.

Hər bir əsərin mucidi ürfanü fünundur,
Məhsuli-hünərdir bütün aləmdəki açar.

Cəhl əhli bu gündən belə məhkumi-ədəmdir,
Bu halə baxıb olmalıyız biz dəxi huşyar.

Ovlanmayalım, ovlayalım feyzi-zəfərlə,
Biz də olalım seydgəhi-dəhrə hökümdar.

Takey olalım ribqəpəzirayi-əsarət?
Hürriyyət ilə oldu miləl vasili-dildar.

Nəfx olmadadır, dinləsəniz Suri-sirafil,
Ey qəbri-cəhalətdə yatan, ol dəxi bidar!

Qalxıb da tamaşa elə hövlün ərəsatın,
Əshabi-zilalə denilir: “İdxülü finnar...”

Hər kəs əməlin çəkməyə mizani-ədalət –
İştə qurulub, gəl baxalım əldə nəyin var?

Xalislə dəğəl vəzn olunur səhni-fənadə,
Gəlməkdədir əfvaclə əbrar və əşrar.

Şayani-behişt olmada ərbabi-maarif,
Şayisteyi-niran oluyor hizbi-siyəhkar.

Ərbabi-təməddün edir ehrazi-məratib,
Əsfəllərə layiq görülür vəhşiyi-xunxar.

Hürriyyətə, ülviyyətə, qüdsiyyətə, millət!
Amali-səadətlə olaq biz dəxi təyyar.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq