Ləzgi qızı
O tər yanaqların qızaran zamanSüzülə-süzülə gözlərin gülür.Sanki Şah dağının çəmənzarındanÇiçəklər toplanıb, çələng hörülür.
Açanda yaxanı ağ təmiz əllər,Ağ sinə dağların ağ zirvəsimi?!Çiyninə tökülən qızılı tellərPayızın qızılı hədiyyəsimi?!
Dinlədim səsini çay qırağında,Bu səs şırşırların şaqraq səsimi?!Ətirli nəfəsin səhər çağındaŞeh dolu çəmənin gül nəfəsimi?!
Başına çəkəndə mavi örpəyiMavi göylərdimi yellənən bu dəm?Sən göy geyinəndə, bu gözəlliyiBahara dəyişib, yaza vermərəm.
Gözəllik – hərarət, gözəllik – atəşGözəllik – ilhamdır, ruhdur, diləkdir.Gözəl qız səmada parlayan günəş,Torpaqda boylanan təzə çiçəkdir.
Üzün bozaranda hökmün qətidir,Qəzəb dalğaları qalxar dərindən.Zəhmli baxışlar sərtdir, itidir,Ləzgi babaların xəncərlərindən.
Səadət hər ömrə gülməz cahanda,Bilmirəm nahaqsan, bilmirəm haqsan.Yüz qəlbi küsdürüb, yaralasan da,Bir qəlbi dindirib, oxşayacaqsan.
Zamanın köhləni yeyindən yeyin,Başımın üstündən illər ötüşdü.Heyif, ləzgi qızı sənin gəncliyinHüseynin qocalan vaxtına düşdü!
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/huseyn-arif-lezgi-qizi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Bir nazənin huri mələk simalıGəldi, məni gördü, güldü, qayıtdı
Bir az da səbr elə, ey yari-mehriban, gəlirəmBir az da səbr elə, ey yari-mehriban, gəlirəm,Sənin yolunda fədadır bu cismü can, gəlirəm.
Lövheyi-baharƏlminnətəlillah ki, bahar açdı niqabın,Gün çıxdı, üzü güldü gülüstanə səhabın,
O gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldımO gün kim həsrət ilə ol büti-zibadan ayrıldım,Qalıb bir surəti-bihiss kimi mənadan ayrıldım.