Bulud qaynayanda qaşının üstəGözündən yaş töküb, ağlar meşələr,Şimşək oynayanda başının üstdəYaşıl sinəsini dağlar meşələr.

Atıb qar donunu qış çəkiləndə,Çılpaq budaqlardan buz töküləndə,Qızıl gözlərilə bahar güləndə,Sellər, sular kimi çağlar meşələr.

Qədim şöhrətidir vətənin, elin,Ən böyük arzunun, eşqin, əməlin.Çiçək mövsümündə amansız yelinUğursuz yolunu bağlar meşələr.

Yarpaqlar dil açıb ötəndə pəsdən,Turaca yuvadır, marala məskən.Söyüdlə daranıb, düşməz həvəsdənPalıdla özünü yoxlar meşələr.

Düz çıxıb ilqara Hüseyn ArifDüşməyib kənara Hüseyn ArifDönsə bir çinara Hüseyn ArifOnu ömrü boyu saxlar meşələr.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar