Qəzəl 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4045

زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4095

از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4097

زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4101

تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4127

آنان که دل به معنی بیگانه بسته اندبر روی آفتاب در خانه بسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4136

آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4164

عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq