Qəzəl 6938

زیر سپهر خواب فراغت چه می کنی؟در خانه شکسته اقامت چه می کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6939

تسکین دل به زلف پریشان چه می‌کنی؟این شعله را خموش به دامان چه می‌کنی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6947

گر درد طلب رهبر این قافله بودیکی پای ترا پرده خواب آبله بودی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6948

یک روز گل از یاسمن صبح نچیدیپستان سحر خشک شد از بس نمکیدی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6951

دل آب کند برق جلالی که تو داریآیینه گدازست جمالی که تو داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6953

خون می چکد از تیغ نگاهی که تو داریفریاد ازان چشم سیاهی که تو داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6954

با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6956

ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگیکوه الم از دامن صحرای تو سنگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6959

ای جاده سودای تو هر رشته آهیدر هر گذری چشم به راه تو نگاهی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6979

تلخ منشین شراب اگر داریشور کم کن کباب اگر داری

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6983

منزه ز لاف است حیران معنیبه مقدار دعوی است نقصان معنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 14

ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما راکه ناموس سپاهی هست بر سر چون علم ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 15

(سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما رابه داغ تشنگی تا چند سوزی زان لبان ما را؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 15

نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من می‌کِشد از صلبِ آهن آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 16

زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəzəl 16

غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب رارزقِ خاکِ مرده می‌سازد گرانی آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 17

فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین راپر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 20

نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما!که اخگر در گریبان دارد آتش از سپند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 20

از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 21

بزم عشق است میا از در عادت به درونشیوه مردم بیگانه سلام است اینجا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 23

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 25

تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟خشک باشد لب ما چون جگر ساغر ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 28

شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 30

زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کندپل به آیین تمام امسال جولان می‌کند

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 31

کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 37

از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟از ناله بلبل چه خبر چوب قفس را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 38

بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را

Saib Təbrizi1 dəq