Pərakəndə şeir 42

چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتابکه بوی خون به مشامم رسید ز سرخی باب!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 70

آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 79

از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 80

گل ز تیغ غمزه‌اش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 81

آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 82

عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 113

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 122

کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 125

ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 136

زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 166

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 167

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 178

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 179

طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 186

از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برددر سخن از دیگران گوی سعادت می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 187

در دل هر قطره آماده است دریایی مراهست در هر دانه ای دام تماشایی مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 190

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد

Saib Təbrizi1 dəq