Qəzəl 189

گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 192

بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 191

دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 193

می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 201

هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 203

خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 205

هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشدغوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 204

پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 213

فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 216

چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 223

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 222

می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 224

از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 227

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 234

از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 238

یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 246

چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 247

رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 248

حق‌پرستانی که از عشق خدا دم می‌زنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم می‌زنند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 249

می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 268

در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 271

ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 272

به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 273

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 275

زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 277

قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 279

نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 281

نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد

Saib Təbrizi1 dəq