Qəzəl 836

برق سبک عنان را پروای خار و خس نیستدام و قفس چه سازد با دل رمیده ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 839

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین راکه نقش راست نسازد سیاه روی نگین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 848

به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 880

در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 881

کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 897

بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 902

سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 903

هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 912

آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 916

جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 917

از چشم نیم مست تو با یک جهان شرابما صلح می کنیم به یک سرمه دان شراب!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 927

دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 936

هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 937

دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 943

خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 952

دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 962

من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 984

در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 996

نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1016

هر که شد با درد قانع از مداوا فارغ استنرگس بیمار از ناز مسیحا فارغ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1029

جمع دل در عالم اسباب کردن مشکل استحفظ خرمن در ره سیلاب کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1048

نیست مردم هر که را نقش و نگار مردم استمردمی هر کس که دارد در شمار مردم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1049

در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1051

جان غافل را سفر در چار دیوار تن استپای خواب آلود را منزل کنار دامن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1069

سر گران از دل گذشتن، صید را خواباندن استدانه صیاد اینجا آستین افشاندن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1084

عالم مکار با ارباب عقبی دشمن استاین چه خس پوش با دلهای بینا دشمن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1102

ناز تا اسباب دل بردن مهیا ساخته استچشم پر کار تو کار عالمی را ساخته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1107

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته استمی زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1129

تاب در ناف غزالان ختن افتاده استزان گره کز زلف او در کار من افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq