Qəzəl 1830

خوش آن که چون گل ازین گلستان دمید و گذشتچو صبح یک دو نفس سرسری کشید و گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1836

نظر بپوش ز خود تا نظر توانی یافتبشوی دست ز جان تا گهر توانی یافت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1842

غرور حسن به خط از دماغ یار نرفتز ترکتاز خزان زین چمن بهار نرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1846

ز روی گرم تو خورشید حشر نور گرفتقیامت از لب چون پسته تو شور گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1852

آن روی لاله رنگ مرا در نقاب سوختدر پرده سحاب مرا آفتاب سوخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1857

خط سر زد و تغافل او همچنان به جاستگل کوچ کرد و گوش کر باغبان بهجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1858

جان در طلسم جسم ز تن پروری بجاستاین تیغ در نیام ز بیجوهری بجاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1859

میگون لبی که مست و خرابم کند کجاستسرچشمه ای که سیر ز آبم کند کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1867

آتش کباب کرده یاقوت آن لب استچشم سهیل در پی آن سیب غبغب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1880

دستی که ریزشی نکند شاخ بی برستنخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1888

دیوانه خموش به عاقل برابرستدریای آرمیده به ساحل برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1889

آزادگی به سلطنت جم برابرستدست ز کار رفته به خاتم برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1892

با آب خضر آن خط شبگون برابرستلفظی که تازه است به مضمون برابرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1906

با قرب یار رشته جان در کشاکش استدر عین بحر، موج همان در کشاکش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1908

نقشم به باد داد، نگار اینچنین خوش استخونم به خاک ریخت، بهار اینچنین خوش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1910

ترک خودی مراد ز قطع مراحل استاین بار هر کجا فتد از دوش منزل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1913

شاخی که چار فصل پر از میوه و گل استدست ز کار رفته اهل توکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1924

آسودگی به کنج قناعت نشستن استسیر بهشت در گرو چشم بستن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1931

چشم اثر به گریه مستانه من استخط نجات بر لب پیمانه من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1935

آن روی آتشین که جگرها کباب اوستنور و صفای شمع و گل از آب و تاب اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1940

شاهنشهی است عشق که عالم گدای اوستبرخاست هر که از سر عالم لوای اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1953

جام شراب مرهم دلهای خسته استخورشید مومیایی ماه شکسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1957

عیش دل شکسته به آزار بسته استجوش بهار آبله در خار بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1959

آن کس که تاج را به فریدون گذاشته استسودای عشق در سر مجنون گذاشته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1968

نقش و نگار دشمن دلهای ساده استجوهر به چشم آینه موی زیاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1999

غم را اگر برون ندهد سینه آینه استگر زنگ را فرو خورد آیینه آینه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2000

هر غنچه زین چمن دل در خون نشانده ای استهر شاخ نرگسی نظر بازمانده ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2002

در هر نظاره ام ز تو پیغام تازه ای استهر گردشی ز چشم توام جام تازه ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2004

گنجینه جواهر ما پاک گوهری استنقدی که در خزانه ما هست بی زری است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2009

رویی کز او دلی نگشاید ندیدنی استحرفی که مغز نیست در او ناشنیدنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq