Qəzəl 2346

چرخ زنگاری مرا غمناک نتوانست کرداین دخان چشم مرا نمناک نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2348

چاره غفلت دل آگاه نتوانست کرداین کتان را پاره از هم ماه نتوانست کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2358

خانه بر دوشی که سیر کوچه زنجیر کردکی به زنجیرش توان پا بسته تعمیر کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2366

ذوق رسوایی مرا بیزار نام و ننگ کردلذت آوارگی بر من زمین را تنگ کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2369

ساقی از یک جرعه می این بینوا را گرم کردسردی از دوران نبیند هر که ما را گرم کرد!

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2370

دین و دل در کار آن زلف دو تا خواهیم کردعمر اگر باشد به عهد خود وفا خواهیم کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2380

عمرها مشق جنون هر کس که چون مجنون نکرداز خط دیوانی زنجیر سر بیرون نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2391

از سر من مغز را سودا برون می آوردزور این می پنبه از مینا برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2392

هر که دل زان پنجه مژگان برون می آوردجوهر از شمشیر هم آسان برون می آورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2401

گر به ظاهر جسم را روشن گهر می پروردبر امید کاستن همچون قمر می پرورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2403

مست ما امروز نقش تازه‌ای بر آب زدشیشه می را به طاق ابروی محراب زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2409

بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسدچون شود بی‌برگ نخل اینجا به حاصل می‌رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2416

بر من از روشندلی وضع جهان هموار شدخار در پیراهن آتش گل بی خار شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2417

از ملامت عاقبت مجنون بیابان گیر شداز زبان خلق پنهان در دهان شیر شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2421

از خط شبرنگ حسن یار عالمسوز شددر ته خاکستر این اخگر جهان افروز شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2423

از خط شبرنگ حسن سرکش او رام شدآن دل چون سنگ آخر بیضه اسلام شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2424

تا به تسلیم و رضا قانع دل خودکام شدموجه بیتابی من لنگر آرام شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2426

تا به خط از زلف کار دل فتاد آسوده شدراهرو آسوده گردد راه چون پیموده شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2427

خط عیان شد تا بساط زلف او برچیده شدفتنه ها بیدار گردد چون علم خوابیده شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2433

از سیاهی دل به تقصیرات خود بینا نشدمستی طاوس کم از عیب پیش پا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2439

عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشدزال را سیمرغ می باید به زیر پر کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2442

منعم از دل‌بستگی آزار دنیا می‌کشدتا گهر دارد صدف تلخی ز دریا می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2444

هرکه را از خانه بیرون جذبه دل می‌کشدحلقه از نقش قدم در گوش منزل می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2446

غافلی کز دل نفس بی‌یاد یزدان می‌کشددلوی خود خالی برون از چاه کنعان می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2451

سر و بالای تو فریاد از لب جو می‌کشدآب را بر خاک از رفتار دلجو می‌کشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2475

عشق بالا دست وجان بیقرارم داده اندساغر لبریز و دست رعشه دارم داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2478

از سپهر نیلگون خاکستر ما کرده اندنه فلک را پرده دار اخگر ما کرده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2481

گوشه‌گیرانی که رو در خلوت دل کرده‌اندرشته جان را خلاص از مهره گِل کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2483

گلرخان از خون ما رخساره گلگون کرده‌اندصد جگر افشرده تا یک جام پرخون کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2487

دوربینانی که در پرداز دل کوشیده‌اندچهره صبح قیامت را همین جا دیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq