Ol ki, verdi şəm, hüsnünə cahanəfruzluq,Verdi sənsiz təlxiyi-hicran bizə noruzluq.

Zülfi-mişkinün ələm, sən padişahi-mülki-hüsn,Xanda kim, varsan sana Tanrı verür firuzluq.

Gərçi pərvanə verür can şəm’nin yüzi görüb,Görsədür pərvanə içün şəm’ həm dilsuzluq.

Bilməzəm ol tiflnün amuzgari kimdürürKim, qılur peyvəstə tə’limi-cəfa amuzluq.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Ögrənür hər kim ki, var mülki-cahanda pür hünər,Kişvəriyi-xəstə ögrənmiş bəlaənduzluq.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq