Öz əlinlə qalamışdın bu ocağı,İndi ona çovğun, küləkgərək deyil.Bəsdir elə özü üçün tək yanmağı,İndi ona su əndərməkgərək deyil.Qovrulacaq, burulacaq dilim-dilim,Hayandasa qor düşəcək qamqalağa.Bir işım köz aparacaq qarsan əlinNeçə əlin tüstüsündən dəm qalağa.

Yanmayacaq, ürəyindən od üfürsən,Közərsə də görəcəksən: odu bumbuz...Görəndə ki, od içində üşüyürsənYada düşər o ilk görüş, ilk qorumuz.

Min ocağın odunu tök, qala indi,Nəfəs yoxsa, oddan oda kərəm yoxdur.Ha desəm ki, öz-özümə tüstüləndim,Ocaq yanır, yanmağını görən yoxdur.

Ürəyimin od donunu soyub getdin,İndən belə od bölüşmək deyil asan.Bir ocağı yana-yana qoyub getdin,Bir ocağı sönə-sönə aparırsan...

Yanvar, 1977

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri