Sultanım
Gətirdilər, öz xoşuma gəlmədim,Əllərinlə nura döndü zülmetim..Nə vermişdin dəyərini bilmədim,Səpələdim hara gəldi, sultanım.
Bir qismətin çəhlimindən yürüdüm,Cavanlığı qocalığa bürüdüm.Hara getdim süsüm-sürüm sürüdümDərd əlimdən zara gəldi, sultanım.
Mənzil kəsdim, ümidimi kəsmədim,Vaxtdan küsdüm, dönük baxtdan küsmədim.Nə göndərdin, şərik çıxdı qismətim,Hər nə gəldi, kara gəldi, sultanım.
Səndən qeyri üz tutmağa hara var?Heç addırmaz hər ağ gündə qara varNə biləydim yar sözündə yara var,Yardan bizə yara gəldi, sultanım...
Ömür yolu-zaman içi vargəldi,Vara, vara dünya bizə dar gəldi.Arzuların baharına qar gəldi,“Bizim ki də qara gəldi”, sultanım.
Qəbir yeri yaradırsa, yara ver,Ürək sudur-dincəlməyə ara ver.Çarə səndə, çar-naçara çarə verÖlüm bizə çarə gəldi, sultanım...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/memmed-ismayil-sultanim
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Səd heyf, əzizan, belə mərdanə cəmaət,Görməyibdilər eşqi-mey-ü-meyxanə, cəmaət.
Dərbəndli AğabəyəEy əzizim, bu qədər raği-həmam olma,Mərdümi-qafil, tənpərvər və əyyam olma.
Gəraylı: Ey ağalar necə olurEy ağalar necə olurHalı yardan ayrılanın
EyləməTutu quşu, gəl, Allahı sevirsən,Mənim sirrim xalqa bəyan eyləmə,