Həmam Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Rübai 64رنج تو چو رنج خویش پنداشتهاماین هفته طرب ز یاد بگذاشتهام
Qəzəl 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Qəzəl 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Rübai 69هجران دیدیم و درد هجران دیدیمدردی که نداشت هیچ درمان دیدیم
Qəzəl 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Rübai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Rübai 78از مه قدحی نهاده بر کف گردونیاران گه خواب نیست خیزید کنون
Qəzəl 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Rübai 82از باغ ارم گوشه درویشان بهدرویش ز چشم این و آن پنهان به
Qəzəl 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Rübai 87اینت نرسد که بر تنم رشک بریزیرا که بر او رشک برد ماه و پری
Qəzəl 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Rübai 92هر گه که گذر کنم بر آب صافیوز شوق نظر کنم در آب صافی
Rübai 96ای باد اگرش خوش دل و تنها بینیاو را هوس این دل شیدا بینی
Qəzəl 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Qəzəl 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Qəzəl 114زهی شمایل موزون و قد دلبندشکه هر که دید رخش گشت آرزومندش
Qəzəl 116این نه دردیست که بی دوست بود درمانشخُنُک آن جان که نصیبی بود از جانانش
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Qəzəl 135پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدمعاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم
Qəzəl 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Qəzəl 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Qəzəl 167ترک مه پیکر من تا که برفت از بر مندور از آن روی ندانم که چه شد بر سر من
Qəzəl 171حدیث زلف و خال و چشم و ابرونگوید جز زبان عشق نیکو
Qəzəl 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Qəzəl 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی
Qəzəl 184گفت از برای چیدن گل در چمن شدیاز مات شرم باد که پیمانشکن شدی
Qəzəl 189ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری
Qəzəl 211در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی