İrəc Mirzə · Məsnəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دلم زین عمرِ بیحاصل سرآمدکه ریشِ عمر هم کمکم در آمد
Məsnəvi 20عید نوروز و اوّل سال استروزِ عیش نَشاطِ اطفال است
Arifnamə, fəsil 4بدینجا چون رسید اشعارِ خالصپریشان شد همه افکارِ مخلص
Arifnamə, fəsil 5بیا گویم برایت داستانیکه تا تأثیرِ چادر را بدانی
Arifnamə, fəsil 10تو عارف واقعا گوساله بودیکه از من این سفر دوری نمودی
Məsnəvi 19حمد بر کردگارِ یکتا بادکه مرا شوقِ درس خواندن داد
Məsnəvi 33پیش تر زان کِت غَضَب گردد عیاناز اَلِف تا یا اَلفبا را بخوان
Arifnamə, fəsil 2نمیدانستم ای نامردِ کونیکه منزل میکنی در باغِ خونی
Arifnamə, fəsil 6حجابِ زن که نادان شد چنینستزنِ مستورۀ محجوبه اینست
Məsnəvi 18کلاغی به شاخی شده جای گیربه منقار بگرفته قدری پنیر
Arifnamə, fəsil 1شنیدم من که عارف جانم آمدرفیقِ سابقِ طهرانم آمد
Məsnəvi 5وَ عَلَیکَ السَّلام میرآخورصاحبِ اسب و اَستَتر و اُشتُر
Arifnamə, fəsil 8خدایا کی شود این خلق خستهاز این عقد و نکاحِ چشم بسته
Məsnəvi 27حاجیان رَخت چو از مکه برندمدّتی در عقب سر نِگَرَند
Məsnəvi 28مرا هست یک طوطی اندر قفسکه مِثلَش بهخوبی ندیدست کس
Məsnəvi 29بوده است خری که دُم نبودَشروزی غم بی دُمی فُزودَش
Məsnəvi 34دو نفر دزد خری دزدیدندسرِ تقسیم به هم جنگیدند
Məsnəvi 36گفت روزی به جعفرِ صادقحیلهبازی منافقی فاسِق
Məsnəvi 37گاه بارَم خار باشد گاه دُریار حاجی عَبدُهُ الرّاجی شتر!
Zöhrə və Mənuçöhr, fəsil 1صبح نتابیده هنوز آفتابوانشده دیدۀ نرگس ز خواب
Məsnəvi 2پادشهی رفت به عزمِ شکاربا حرم و خیل به دریا کنار
Zöhrə və Mənuçöhr, fəsil 3سبزه نگر تازه به بار آمدهصافی و پیوسته و روغن زده
Məsnəvi 4از مالِ جهان ز کهنه و نودارم پسری به نام خسرو
Arifnamə, fəsil 7خدایا تا به کی ساکت نشینممن اینها جمله از چشم تو بینم
Məsnəvi 15وزیرا از مبارک بیضه ات دورمرا امروز گشته بیضه رنجور
Məsnəvi 17چنین می گفت شاگردی به مَکتَبکه این مکتب چه تاریکست یارب
Məsnəvi 24طبیعت گر شَگَرفی ها نَمایدشِگفتی بر شگفتی ها فزاید
Məsnəvi 30چه خواهند از جان هم این دو قوچکه جنگیده با هم سر هیچ و پوچ
Məsnəvi 31گفتم به جوانکی مُفَرَّنگکای در خم و چم بسان خرچنگ
Məsnəvi 32نمیدانم چرا حَتم است و واجبکه بر ما یک نفر گردد مواظب