Məhsəti Gəncəvi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Könlüm diləyir ki, düşə fürsət birdən,Ta söhbət açam qəlbi yaxan qəmlərdən.
Rübailər, 69Hər kimsə ki eşq ilə yanan olmuşdur,Axşamları səccadəsi qan olmuşdur.
Rübai 72Daim tökülər qəminlə gözdən yaşlar,Ey mehrini məndən kəsən, nə qəsdi var?
Rübai 80Ədlin bir üzük, bəndinə düşmüş düşmən,Qoydun göyə nərdiban özün ədlindən.
Rübai 83Gecələr ürəyim od tutub yanar,Ahü-fəğanımdan cahan odlanar.
Rübai 86Odlardan o gün çəkdi lalələr xəncər,Atdı suya qalxanı dünən nilufər,
Rübai 92Əqrəb kimicə canımı zülfün çaldı,İmanımı ox qəddin əlimdən aldı.
Rübai 99Mən Məhsətiyəm, hüsnümə yox tay, ortaq,Olmuş mənə heyran o Xorasanla İraq.
Rübai 101Ey can, diləyim ürəyimin dərmanı,Bağlarda sənin üzün kimi gül hanı?
Rübailər, 103Bağlarda gülüzlər görərək sərv, yamanNaz ilə deyirdi öz boyundan dastan.
Rübailər, 104Zülfün necə eylər üzünə naz, gör bir,Qorxum var olum paxıllığımdan kafir.
Rübai 105Qazdım nə qədər arx üzümdə dırnaqla,Gözdən mən ora su bağladım şırnaqla.
Rübailər, 109Bir göz ki baxıb yollarına həsrətlə,Qoyma kor olar ağlayaraq möhnətlə.
Rübai 138Şux olmalıdır sevgili, oynaq, dildar!Aşiq gərək eyləsin nalə, min ah-zar.
Rübailər, 143Çəkdim necə qəm, gör ki, sənin hicrindən,Bir dost olub ağladı mənə hər düşmən.
Rübailər, 145Bir söylə, nə olmuş o əhd, peymanlar,Əhd etməyə cəhd eylədiyin dövranlar.
Rübailər, 150Səs saldı bütün aləmə bu qəm, möhnət,Tuş gəlmədi vəslin mənə, qaldım həsrət.
Rübai 151Güldün, çəmənə qırmızı güllər sərdin,Çovğunlu qışı güllü yaza döndərdin.
Rübailər, 151Yarın nazına artıq o taqət yoxdur,Könlümdə daha o od, hərarət yoxdur.
Rübai 154دل بی تو، بجز خون جگر بارد، نیمانند تو، بی وفا فلک آرد، نی
Rübailər, 155Dərdin o buluddur ki, tökər gözdən qan,Dərdin o zəhərdir ki, ona yox dərman.
Rübailər, 164Göydə ayı nur saçdı, üzün sındırdı,Sərvin belini sərv qamətin qırdı.
Rübai 169Qəlbində soyuq qışdır, üzün gül, nəsrin,Düşmənlərə sevgi, bizə göstərdin kin.
Rübailər, 181Bir cüt gözün ilə nə qədər qan etdin,Zülfünlə nə çox qəlbi, de, viran etdin!
Rübailər, 13Sən söylədin, ey gözəl: “Üzüm bir cənnət,Yurdun, yuvan ondan tapacaq min ziynət”.
Rübai 15چون ابر به نوروز رخ سبزه بشستبا باده لعل کن سر عهد درست
Rübailər, 16صحّاف پسر که شهرهٔ آفاق استچون ابروی خویشتن به عالم طاق است
Rübai 47چون باد که هر زمان ز سوئی بجهدهر دم ز تو بیدلی ز کوئی بجهد
Rübai 48در غربت اگرچه بخت همره نبودباری، دشمن ز حالم آگه نبود
Rübai 61Saçların ətrafa xoş ətir saçar,Səhər yeli onu vurub dağıdar.