Məhsəti Gəncəvi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ey xaslara fitnə, el üçün bir afət,Göylər də günəş üzünə eylər heyrət.
Rübai 127Dərdinlə mənim tək, de, yanan harda var?!Zülmünlə bu cür qəlbi sınan harda var?!
Rübai 129Zülfündür otuz zənci, sanki sərxoşdur,Yatmış o otuz gümüşlükdə, bihuşdur.
Rübai 130Ey zülfü tökən burum-burum, həm çin-çin,Xəttinlə sənin bir-birinə dəymiş Çin.
Rübai 137Könlüm qəminə olmuş əzəldən məskən,Canda əbədi qəminlə dost oldum mən.
Rübai 159Şadlıq atını sürsən, açarsan meydan,Sehriylə təbi insanı eylər heyran.
Rübailər, 173Nəymiş görəsən dərdi, o ənbər saçlarÇıxmış, de, başından bu sayaq, ey dildar?
Rübailər, 178Olsaydı əgər məndə deyək yüz min can,Qarşında mən onları verərdim qurban.
Qitə 20. . . آلوده بیاری و نهی بر . . .س منبوسهای چند به تزویر دهی بر نس من
Rübailər, 17Qəlbimdəki oddan zəmanə – atəşgah!Çox köhnə olar dünya vücudumdan, ah!
Rübailər, 21Sənə həsəd edir yasəmən, gözəl,Ey nazı min fitnə eyləyən gözəl!
Rübailər, 22Düşmənlərimə həmişə sən dəm tutdun,Gəldin mənə naz eylədin, üz turşutdun.
Rübai 24Hər məclis çiçəklə, güllə bəzənər,Köynəyi cırılmış uşağa bənzər.
Rübai 29Getdi qanalan yanına o şux həmdəm,Tutdu qanalan, bağladı möhkəm-möhkəm.
Rübai 33Yandı ürək odlarda o gün çox pünhan.Yellər də dedi dünən gözəl bir dastan!
Rübai 36Durmuşdu dükanda yenə qəssab oğlan,Səf çəkmiş adamlar yenə sağdan-soldan.
Rübai 38Can xəstə düşüb bir toxucu oğlandan,Zülfündə əsir olub bədən çoxdandan.
Rübai 39Öz dayəsinə dünən o nadir dilbər,Ərz eylədi gövhər kimi çox xoş sözlər.
Rübailər, 42Könlüm sitəm oxlarına oxdan olsun,Daim yaşayan sən kimi canan olsun.
Rübai 66Əldən, nə deyim, gör necə varım getdi,Yəni qaçıb o zülfü xumarım getdi.
Rübailər, 75Hardan gecə bilsin çəkir aşiq nə sitəm,Bilsin nə bəlalar çəkir o taleyi kəm.
Rübai 76Zülm etsə mənə çörəkçi dilbər hərgah,Kin ilə deyil, naz ilə eylər gah-gah.
Rübailər, 76Qəlbim kimə eşqindən əgər söz söylər,Başlar sözu, hicran qəmini yüz söylər.
Rübailər, 77Olmaz bu qədər ağıllı heç bir insan,Mehrin, qılığın etdi məni lap heyran.
Rübai 84Ləlin baharın taxtını talan etdi,Məst etdi o badam məni nalan etdi.
Rübailər, 89Xəttin çıxarıb bənövşələr tər güldən,Xətt çəkmiş aya, könlü nə istər güldən?
Rübailər, 90Ləlindən eşitdim nə qədər xoş söhbət,Oldu mənə axır bu görüşmək qismət.
Rübailər, 95Hicrinlə yetər, səbrimi, ey gül, qırma!Zulmünlə yetər, əhdini gəl sındırma!
Rübailər, 116Dərdinlə qəmin könlümə olmuş qismət,Arzunla ürək göynədi həsrət-həsrət.
Rübailər, 117Ta düşdü bu cür ortaya hicran, könlüm,Qorxum var, ola can evi viran, könlüm.