Şəms Məğribi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نهان پیر تو خویش آفتاب رختاز آنکه مانع ادراک اوست تاب رخت
Qəzəl 52این کرد پریچهره ندانم که چه کرد استکز جمله خوبان جهان کوی ببرده است
Qəzəl 68دل همه دیده شد و دیده همه دل گردیدتا مراد دل و دیده ز تو حاصل گردید
Qəzəl 85رخ زیبای تو را آینه ای میبایدکه رخت را بتو زانسان که توئی بنماید
Qəzəl 89بی پرتو رخسار تو پیدا نتوان شدبی مهر تو چون ذرّه هویدا نتوان شد
Qəzəl 92ایجمال تو در جهان مشهورلیکن از چشم انس و جان مستور
Qəzəl 116اگرچه پادشه عالمم گدای توامتو از برای منی و من از برای توام
Qəzəl 118ما جام جهان نمای ذاتیمما مظهر جمله صفاتیم
Qəzəl 127ما از میان خلق کناری گرفته ایمواندر کنار خویش نگاری گرفته ایم
Qəzəl 155عشق من حسن ترا درخور اگر هست بگوچون منت در دو جهان مظهر اگر هست بگو
Qəzəl 159لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم بادهمدامم از لب ساقی بود مجموع آماده
Qəzəl 161ای در پس هر لباس و پردهبر دیدهء دیده جلوه کرده
Qəzəl 174مرا به خلوت جان دلبریست پنهانیکه هست جان دلم در جمال او فانی
Qəzəl 2ز روی ذات بر افکن نقاب اسما رانهان به اسم مکن چهرۀ مسمّا را
Qəzəl (başqa mənbədən) 4چه مهرست آن نمی دانم که عالم هست ذراتشچه چهرست آن نمی دانم که آدم هست مرآتس
Qəzəl 8هیچ دانی که کیستیم و شماسایه آفتاب نور خدا
Qəzəl 10بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیباراکه جز وامق نداند کس کمال حسن عذرا را
Qəzəl 11ای بلبل جان چونی اندر قفس تنهاتا چند درین تنها مانی تو تن تنها
Qəzəl 21مهر سر گشته کافتاب کجاستآب هر سودان که آب کجاست
Qəzəl 25آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلستلیکن از خود جان آنکه بیخبر بد غافل است
Qəzəl 29هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیستکس ازین باده که ما مستیم او سرمست نیست
Qəzəl 37صفا و روشنی کاندرون خانه ماستز عکس چهره آندلبر یگانه ماست
Qəzəl 64پا ز حد خویش بیرون نمیباید نهادگر نهادی پیش ازاین، اکنون نمیباید نهاد
Qəzəl 65نشان و نام مرا روزگار کی داندصفات و ذات مرا غیر یار کی داند
Qəzəl 71از جنبش این دریا هر موج که برخیزدبر والوی جان آید بر ساحل دل ریزد
Qəzəl 82مست ساقی خبر از حام و سبوئی داردتو مپندار که او مستی ازین می دارد
Qəzəl 83اگر ز جانب ما ذلت و نیاز نباشدجمال روی ترا هیچ عز و ناز نباشد
Qəzəl 93مینماید هر زمانی روئی از ابرویی دگرتا کشد هردم گیبان من از سویی دگر
Qəzəl 98اندر آمد ز در خلوت ما یار سحرگفت کس را مکن از آمدنم هیچ خبر
Qəzəl 99ای آخر هر اول و ای اول هر آخرای ظاهر هر باطن و وی باطن هر ظاهر