Şəms Məğribi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
زآسمان غیبت اول ایزدا خوانم فرستپس برای خوردن خوان تو مهمانم فرست
Rübai 12در روی پری رخان چو در می نگرمجز روی تو می نیاید اندر نظرم
Qəzəl 86ز دریا موج گوناگون برآمدز بیچونی برنگ چون برآمد
Qəzəl 88سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّلبا آنکه جز او هیچ شهی نیست گدا شد
Qəzəl 103طریق مدرسه و رسم خانقاه مپرسز راه رسم گذر کن طریق و راه مپرس
Fəhləviyyat 8هر چه اویان واته دیله بشنیردیله واته چو اویان نَشُر اژ ویر
Rübai 27هر چند که در ملک فنا آمده ایدر ملک فنا پی بقا آمده ای
Qəzəl 40گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایتنماند حاجت امت بمعجزات و بآیت
Fəhləviyyat 3سحرگاهان که دیلم تاوه گیریاز آهم هفت چرخ آلاوه گیری
Ərəbcə şeir 5حکم الجمال بذله العشاقو بعشوه المعشوق فی الافاق
Rübai 8من دانه خال زلف چون دام تواممن آینه روی دلارام توام
Rübai 25چون دانستی که از کجا آمده اییا کیت فرستاد و چرا آمده ای
Qəzəl 41مرا دلیست کا او را نه انتهاست و نه غایتنهایت همه دلها به پیش دوست هدایت
Qəzəl 67مَهَت هر لحظه از کو مینمایدهلالآسای ابرو مینماید
Qəzəl 162آغاز مشتریست به بازار آمدهخود را ز دست خویش خریدار آمده
Ərəbcə şeir 1ته علی المستهام فیک جمالاو تکبر علی الکئیب دلالا
Tərcibənd (başqa mənbədən) 1ما مست شراب لایزالیمما گلبن عیش را نهالیم
Tərcibənd 3سر بخرابات مغان در نهمدر قدم پیر مغان سر نهم
Fəhləviyyat 4سحرگاهان که چشمم آوه گیریکهان اج آو چشمم لاوه گیری
Ərəbcə şeir 7انت نسمه من صوب ارض الاحبهبطیب تحیات و عرف موده
Fəhləviyyat 7خور او زردی شرین به کوشن و هیرکه دام انداتمی اج رای نجیر
Qəzəl 17ای صفاتت حجاب چهره ذاتذات پاکت ظهور بخش صفات
Rübai 19ای گشته عیان روی تو از جام جهانپیدا شده از نام خوشت نام جهان
Rübai 22تو مست خودی و ما همه مست به توتو هست خودی و ما همه هست به تو
Qəzəl 27بیار ساقی از آن می که هست آب حیاتبده به خضر دلم وارهانش از ظلمات
Qəzəl 35بیدل و دلدار نتوانم نشستبیجمال یار نتوانم نشست
Qəzəl 43با منست آنکس که بودم طالب او با منستهم تنم را جان شیرین است و هم جانرا تن است
Qəzəl 66دل ما هر نفسی مشرب دیگر داردراه و رسم دگر و مذهب دیگر دارد
Qəzəl 140ز چشم من توئی در جمال خود نگرانچرا جمال تو از خویشتن شود پنهان
Qəzəl 146چه ساقی است که مست مدام اوست جهانچه باده است که ندانم که جام اوست جهان