Məmməd İsmayıl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ya da bildiyindən çox bilir qadın
Əvvəli yelinə uçar bir adın,Çatdımı? İrəli qalar geridə.
Yoxun varlığıSən olsan, zamanın nə həddi vardı,Tanıya qapımı ixtiyarlığı.
Mən şair deyiləm..Bu xalq yeddi yerdən zavala gəldi,Bu xalqın danışan dili olmadım.
Sənə elə gəlirSənə elə gəlir qəmdən qaçarsan,Açarsın qəlbini uzaq ellərə,
Bir qəbir yeriDünyaya gəlməyin bircə an ola,Gələsən, görəsən, gülüb gedəsən.
Ömür su kimidirGəlir xəyalıma mürqülənən kənd,Qızılgül zoğunda yanan arzular.
Bu yaz idi....Bu yaz idi...Gəlişindən xəbər tutmamış,
Bu mənəmBu mənəm, a kəndim,tanımadınmı?!
Bu dünya deyilen ne güzel imişDumandan açılır üstü talanın,Yuvanı gizleme- çıxar yalanın.
O kim idi...Ə.Kərimə*Hardasa,
Təzədən mən sənə gayıdacağamDüşüb aralığa həftələr, aylarQalmısan ömrümün ötən ilində.
Unudulanların şairiTüstüsü kənara çıxmaz hər odunHaqqı bulanların şairiyəm mən.