Təalallah ki, sünidən sənintək xoş camal eylər

Təalallah ki, sün’idən sənintək xoş camal eylər,Yenə bədr ayın üstündə qara qaşlar hilal eylər.

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Zülfünü ənbərfəşan etmək dilərsən, etməgil

Zülfünü ənbərfəşan etmək dilərsən, etməgil!Qarəti-din, qəsdi-can etmək dilərsən, etməgil!

İmadəddin NəsimiQəzəl1 dəq
Bax şu dilbərin oynuna

Bax şu dilbərin oynuna,Günahın almış boynuna,

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 6

این حضور عاشقان است، الصلاصحبت صاحبدلان است، الصلا

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 7

ای چون فلک از عشق تو سرگشته سر ماسودای تو زد آتش غم در جگر ما

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 15

ای رموز لوح رویت عنده ام‌الکتابکرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 19

زهی جمال تو مستجمع جمیع صفاترخ تو آینه رونمای عالم ذات

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 20

ای کعبه جمال توام قبله صلاتحسن رخ تو داده به خورشید و مه زکات

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 21

اگرچه چشمه نوش تو دارد آب حیاتدلیل ما خط سبز تو است در ظلمات

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 23

هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 24

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 25

زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 32

مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است«رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 67

ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 68

گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 72

ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 102

مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل می‌کشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 103

سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 117

دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 122

صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 132

آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 134

نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 138

به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمی‌آید

İmadəddin Nəsimi1 dəq