İmadəddin Nəsimi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Təalallah ki, sün’idən sənintək xoş camal eylər,Yenə bədr ayın üstündə qara qaşlar hilal eylər.
Zülfünü ənbərfəşan etmək dilərsən, etməgilZülfünü ənbərfəşan etmək dilərsən, etməgil!Qarəti-din, qəsdi-can etmək dilərsən, etməgil!
Bax şu dilbərin oynunaBax şu dilbərin oynuna,Günahın almış boynuna,
Qəzəl 6این حضور عاشقان است، الصلاصحبت صاحبدلان است، الصلا
Qəzəl 7ای چون فلک از عشق تو سرگشته سر ماسودای تو زد آتش غم در جگر ما
Qəzəl 15ای رموز لوح رویت عنده امالکتابکرده طی پیش جمالت نامه حسن آفتاب
Qəzəl 19زهی جمال تو مستجمع جمیع صفاترخ تو آینه رونمای عالم ذات
Qəzəl 20ای کعبه جمال توام قبله صلاتحسن رخ تو داده به خورشید و مه زکات
Qəzəl 21اگرچه چشمه نوش تو دارد آب حیاتدلیل ما خط سبز تو است در ظلمات
Qəzəl 23هیچ میدانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟
Qəzəl 24عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است
Qəzəl 25زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است
Qəzəl 32مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است«رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است
Qəzəl 59خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت
Qəzəl 64هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت
Qəzəl 67ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت
Qəzəl 68گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج
Qəzəl 72ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد
Qəzəl 79گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد
Qəzəl 86قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد
Qəzəl 93اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد
Qəzəl 98در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد
Qəzəl 102مهر رخسار تو داغ عشق بر دل میکشدسنبل زلف تو، مه را در سلاسل میکشد
Qəzəl 103سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد
Qəzəl 110دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند
Qəzəl 117دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟بنده داد از دست سلطان حاش لله چون کند؟
Qəzəl 122صاحب نظران قیمت سودای تو دانندخورشیدپرستان سبق عشق تو خوانند
Qəzəl 132آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجوددر لباس آدم آمد کرد خود را خود سجود
Qəzəl 134نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خودرحمتی کن رحمتی بر عاشق شیدای خود
Qəzəl 138به جان وصل تو میخواهم ولیکن برنمیآیدبه دست عاشق این دولت به جان و سر نمیآید